[envira-gallery id="464"]

In de Herfstvakantie is het basketballteam van Almonte onder 18 jaar 5 dagen op bezoek geweest in Kosovo. Niet alleen om te basketballen, maar om coach Margreet te ondersteunen in haar al meer dan 10 jaar durende vrijwilligersproject. Zij is in haar ‘ werkleven’ een gepassioneerd arts gespecialiseerd in voetproblemen bij mensen met diabetes. In Kosovo hebben veel mensen diabetes vanwege de slechte leefomstandigheden en stress. Samen runt zij met haar vriendin Vjolca Kola, geboren en getogen in Kosovo maar gevlucht voor de oorlog met Servië in de 90-er jaren en terecht gekomen in Eindoven, een voetkliniek voor mensen met diabetes. Daartoe heeft zij de Stichting Podiatria Kosovo opgericht, maar de 2e doelstelling van deze Stichting is: ‘ laat de kinderen spelen’ .

In dat kader trokken 12 speelsters, 4 ouders en Margreet om 4 uur ’s morgens op zaterdag 24/10/15 naar Düsseldorf voor een vlucht naar Prishtina, de hoofdstad van Kosovo. Wel met 4 extra koffers en dus 80 kilo overgewicht aan kleding, speelgoed en sportspullen voor de arme bevolking van Gjakova.

Op zondag 25/10 werden 12 arme gezinnen en moeders/vrouwen in een ‘blijf van mijn lijf’ huis heel erg blij gemaakt met alles wat we voor hen hadden verzameld. Vele emotionele en moeilijke, maar mooie momenten trokken aan ons voorbij (zie ook de fotogalerie). Dit is iets wat niemand ooit nog vergeet, maar erg prachtig was.

Na wat napraten konden we gelukkig een balletje gaan gooien en de aandacht verleggen. ’s Avonds speelden we tegen Vlezznimi Gjakova, de plaatselijke club. Een mooie 31-73 overwinning was het resultaat, maar nog mooier: vriendschappen met de Kosovaarse speelsters werden gesloten! De volgende dag werd een leuke sightseeing trip ondernomen en ’s avonds ‘ op stap’ met de meiden van het team van Gjakova. Erg leuk!

Op dinsdag vertrok de bus naar Pristhina om daar te gaan spelen tegen de plaatselijke zeer grote damesclub ‘ SIGAL’ . Zij spelen met hun dames in de Superliga van Kosovo, maar wij dachten tegen een jeugdteam te gaan spelen. Niet dus: onder de indruk van het stadion, waar wij in de ‘ kleine’ zaal mochten spelen, wat al een indrukwekkende hal was, bleken we tegen hun Ds1 te gaan spelen. Zij waren nog maar 1 week in training, maar toch… Ons team bestaat uit 12 meiden van 14-16 jaar! Sigal heeft zo te zien 2 jongere meisjes en verder senioren. Enfin, we starten volle bak en na een 8-0 achterstand weten Tess, Jans, Diana, Lana en Bo de stand terug te brengen naar 8-8. Diana en Bo vinden de basket goed, verdedigend gaat het nog beter, Joëlle gooit er 2 ballen in en na het 1e kwart staan we ‘ slechts’ op een 18-16 achterstand. Vooral de straffe verdediging werkte heel erg goed en Sigal liet al tekenen van vermoeidheid zien…mooi meiden! In het 2e kwart gaat Anne vol voor de rebound, scoort youngster Jamie brutaal een mooi schotje en komt Lana ook door met haar scores. Tess heeft de leiding van het team in handen, Kim speelt haar minuutjes heel goed mee en de ruststand is 36-29 voor Sigal, maar als coach ben ik nu al trots: wat een inzet en vastberadenheid meiden, geweldig.

Na de rust werd mijn vermoeden bevestigd: Sigal heeft geen conditie en hun speelsters raken vermoeid. Bij ons hebben alle 10 de meiden al minuten gemaakt (Helaas waren Jonne en Kiki geblesseerd), Sigal zet hun bankspeelsters niet of nauwelijks in. Natuurlijk is en blijft het zwaar, maar de 10-11 winst in het 3e kwart was zeer verdiend. Het 4e kwart gaat nog steeds goed, met een heel mooi drietje van Mariska, een ontketende Bo en Jans, die sterk verdedigen met de onvermoeibare Diana aan hun zijde. Lana, Joëlle, Bo en Anne heersen in de rebound en vechten voor elke bal. Tess laat haar ballhandling zien en durft brutaal langs iedereen te gaan voor een lay-up. Mariska sluit af met 3 punten en dan is het eindsignaal daar.

De eindstand is 63-54 voor Sigal, maar wij stappen met opgeheven hoofd van het veld. Way yo go meiden! Na nog wat interviews voor de landelijke TV van Kosovo, gaan de meiden onder de (koude) douche.

Na een hele ‘ dure’ lunch (pizza kost 2 Euro, salade 1.50 enz.) en wat inkopen (allemaal nep en dus goedkoop), sluiten we onze trip ’s avonds af met een ‘ cocktailparty’ voor iedereen die ons een goed hart toedraagt in Gjakova. Mooi om te zien, dat niet alleen kinderen maar ook de volwassenen genieten van de Bingo en de leuke prijsjes die we ook al meegebracht hadden (zie de foto’s op de fotogalerie).

De terugreis verloopt voorspoedig en na een reis vol nieuwe indrukken en ervaringen staan de ouders op ons te wachten in de kantine van de Eckart, waar we woensdag 28/10 rond 23 uur weer terugkeerden.

Heel veel dank aan iedereen die deze mooie trip mogelijk heeft gemaakt!